تبلیغات
صدای دیوار می آمد
صدای وسوسه ای طولانی
کنار پنجره نشسته بودی
خیره بودی به جریان نقطه ای نامفهوم
دیدی
شنیدی
و شاید هیچ ...
نمی دانم
چشمان تو به کدام ورطه کشیده شد
و تو نا پیدا شدی
نا مش هر چه باشد
نمی دانم ...
عبوری بی برگشت
شاید تو
به انتهای ضمیر خود رسیدی
قدم های تو در پی آن تصویر ناسوتی رهسپار ناکجا شد
بگو
ردپای تو
در کدام پس کوچه ی غریب تجربیات انسانی گم شد؟...
با سبزینه ی آرام بهار
زیستن را از نو آغاز کن
و کنار سازش بی کران او
ابدیت را رنگ نیلی بزن
بگذار از تو تا آسمان ، فاصله بی تن باشد ...
.
.
.
چه اضطراب مبهمی ، باید یه آرزو کنم
انگار باید یک شبه ، دنیامو زیرو رو کنم ...
به تو اندیشیدن
سکوت من است
عزیزترین ، طولانی ترین و طوفانی ترین سکوت
تو در درونم هستی
تکرار میشوی
هر لحظه
آنچنان عمیق
.
.
تو را
ملکوت آسمانت ...
و مهبط رنج و خسرانت را
دوست می دارم
آنکه گه گاه خاکستری می کند آسمانت را ...
.
سکوت، صدای گام هایم را باز پس می دهد
با شب خلوت به خانه می روم
.
.
صدای گام های سکوت را می شنوم
خلوت ها از با همی سگ ها بهترند ...
.
.
سکوت گریه کرد دیشب
سکوت به خانه ام آمد
سکوت سرزنشم داد
و سکوت ساکت بود سرانجام ...
.
.
... نمی دانم چرا
شاید برای آنکه این دنیا بزرگ است
و دور است و کور است
دروغ است و غریب است ...
.
از لحظه های حضورت پیوسته می گریزم
آنچنان که نه تو می مانی ، نه ...
.
.
ذهن آشفته ام ، آشفته تر شد
وقتی
ثانیه هایم را به افق مبهم چشم هایت پیوند زدم
و از من تا من هزار ثانیه فاصله افتاد
بی صدا ، فریاد کردم ...
سیاه
خاکستری
.
.
رنگ تو
در اضطراب نامانوس تصویری گنگ
پنهان است
شاید دراعماق سایه های سیاهش
خاموشی...
اینک که می نویسم
تو رفته ای
دوردست ها را که میبینم
دستان کاغذی بادبادکم خالیست
بی صدا
بر فراز نقطه ای نامعلوم
فرود می آید
نمی دانم
نقطه ی هبوط او
لحظه ی سکون من است
یا لحظه ی سقوط ...
ای کاش در آغاز با من گفته بودی
وقتی توان آمدن تا آخرت نیست..
.
.
* تو بگو در کدام مسیر سفر می کنی
گذر از حضور من ؟ *
و به اندازه ی یک خواب بلند
لحظه ای زود گذر
می روی
می سازی
شاید ...
.
.
زمستان در راه است
و روزی برف می بارد
و من آدمکی می سازم
با خیالی ممتد
از او که
هیچ چیز و همه چیزم شده است
روزها می گذرد
ماه ها...
قلبم یخ زده است
نه..
جسمم
جای تو از خودم میسازم
آدم برفی ...
